Kwitnie w czerwcu, kwiaty pięciopłatkowe, różowe. Pędy mocno kolczaste.

Największą ozdobą tej róży są wielkie owoce szupinkowe w kształcie buteleczek, w kolorze intensywnie czerwonym. Krzew w ciągu lata jest dosłownie oblepiony owocami. Można je przetwarzać w kuchni na dżemy, powidła i nalewki.

Rosa sweginzowii Macrocarpa

Rosa sweginzowii Macrocarpa

Rosa sweginzowii Macrocarpa

Hodowca: David Austin.

William Shakespeare

Czerwono purpurowe, pachnące, pełne kwiaty rozetowe. Wysokość krzewu 150 cm. Czasem choruje na plamistość. Dobrze rośnie w lekkim półcieniu, osłonięta przed palącym słońcem. Odporna do strefy 5b.

Kiedy ciąć róże wiosną? – umowny termin w zależności od rejonu to czas kwitnienia forsycji. Zapewne za zachodzie kraju będzie to koniec marca a na wschodzie około 2 tygodnie później, w połowie kwietnia.

W naszym klimacie róże powtarzające kwitnienie przycinamy wiosną po 1-2 tygodniach od zdjęcia okrycia zimowego, gdy łatwo już odróżnić przemarznięte pędy od żywych. Pędy przemarznięte mają barwę czarną, wyraźnie odznaczającą się od zielonych pędów żywych.

Górny pęd żywy (zielony), dolny przemarznięty (czarny)

Wycinamy najpierw wszystkie pędy martwe, stare, chore i krzyżujące się oraz zagęszczające wnętrze krzewu. To ogólne zasady cięcia dla wszystkich róż. Dalsze cięcie zależy od gatunku, rasy czy odmiany.

Zasady cięcia róż powtarzających kwitnienie:

- róże okrywowe, rabatowe powtarzające przycinamy nad 5-8 oczkiem licząc od podstawy, w zależności od siły wzrostu krzewu. Im więcej pozostawimy pąków, tym szybciej i obficiej zakwitną krzewy ale kwiaty będą mniejsze. Im mocniej przytniemy, tym kwiaty będą większe ale zakwitną nieco później. Słabe krzewy, o cienkich pędach tniemy zawsze mocniej;

- róże miniaturowe przycinamy nisko na 3-5 oczek od podstawy;

nisko przycięta róża miniaturowa na 3-5 oczek

- róże herbatnie, wielkokwiatowe przycinamy nad 2-6 oczkiem od podstawy;

- róże krzaczaste, parkowe przycinamy lekko, skracając do 1/3 długości pędów, utrzymujemy kształt krzewu;

- róże pnące – pędów głównych nie skracamy; pędy boczne przycinamy nad 3-5 oczkiem.

- róże pienne (sztamowe)- przycinamy zwykle krótko na 3-5 oczek, wg metody cięcia danej odmiany.

Róże niepowtarzające kwitnienia (głównie blisko spokrewnione z dzikimi, ramblery) tniemy dopiero po kwitnieniu w czerwcu/lipcu wycinając u podstawy najstarszy pęd i skracając pędy boczne, które przekwitły.

Róże dzikie, botaniczne nie wymagają corocznego cięcia. Możemy jedynie usunąć pędy połamane np. przez śnieg, chore lub niesfornie rosnące i zaburzające ogólny pokrój  krzewu.

Rosa glauca

Pochodzi z Europy Środkowej i spotykana jest też w Karpatach. W Polsce roślina uprawna i dziczejąca. Krzew osiąga 2-2,5 m wysokości, ma pędy czerwonawe z cienkimi kolcami. Najciekawsze ma liście: sino-niebieskie, drobne, dekoracyjne cały sezon. Kwiaty małe, pojedyńcze, różowe z jaśniejszym centrum i żółtymi pylnikami. Kwitną w czerwcu-lipcu. Po kwitnieniu licznie zawiązują się kuliste owoce, lekko spłaszczone o barwie szkarłatnej. Krzewy wytrzymują półcień i słabsze gleby. Poleca się ten gatunek na żywopłoty, solitery lub rabaty mieszane. Nie wymaga przycinania, tylko prześwietlania. Zupełnie odporny na mróz w polskim klimacie.

Golden Eye Cover

Hodowca: Poulsen, róża miniaturowa / okrywowa.

Wysokość i szerokość ok. 40-60 cm;

Żółta, półpełna, wielkość kwiatu 5-8 cm, 15-25 płatków, lekki zapach.

Kwitnie w dużych pękach wyglądających, jak małe bukiety. Ma dobrą odporność na choroby. Jest idealna na obwódki i do donic na tarasy. Dobrze znosi mrozy! Wystarczy okryć ją kopczykiem na zimę.

Jak większość róż okrywowych warto sadzić ją w miejscach przewiewnych, dobrze nasłonecznionych aby uniknąć mączniaka. Golden Eye Cover rośnie u mnie w ogrodzie od kilku sezonów. Jest zdrowa i kwitnie bardzo obficie przez całe lato. Malutka ale bardzo wdzięczna różyczka!

Golden Eye Cover

Rośnie z brzegu rabaty w towarzystwie trzmieliny japońskiej Emerald’n Gold oraz dzwonka Poszarskiego.

Golden Eye Cover

Golden Eye Cover

Na pewno ciekawe będą zestawienia kontrastowe:

-żółty z fioletowym,

-pomarańczowy z niebieskim,

-czerwony z białym,

czy różowy z fioletowym.

Można również obsadzać rabaty w jednobarwnej tonacji dodając tylko zieleń jako uzupełnienie.

Poniżej kilka zestawień dla przykładu.

Róże: Heritage, Abraham Darby, Fisherman’s Friend i Eden Rose oraz powojnik Generał Sikorski:

Rabata kremowo-żółta: róże: Chopin, Golden Showers, Barock, Candlelight i ostróżki bylinowe:

Rabat różowa: Róże: Pirouette, Bonica 82, First Lady, Sweet Cover i The Fairy.

Rabata mieszana: róże Abraham Darby, White Meillandina, powojnik Anita, dzwonki brzoskwiniolistne i ostróżki bylinowe:

Rabata biało- różowa w odcieniach porcelany:

róże: New Dawn, Aspirin-Rose, Herkules, White Meilladnina, Iceberg Climbing, powojnik Multi Blue:

Szkic poglądowy na zdjęciu:
czerwone kreski- wygięte pędy główne;
żółte- przyszłoroczne krótkopędy które zakwitną w czerwcu;

kulkowanie róży

Rosa alba – Róża biała 
Znana w Europie od 1597 r. to jedna z najstarszych róż ogrodowych. Jest prawdopodobnie mieszańcem R. canina var. dumetorum i R. gallica. Rośnie silnie do 3 m wysokości. Pędy ma wzniesione, zielone z haczykowatymi kolcami różnej wielkości. Listków jest 5, szeroko eliptycznych, od spodu owłosionych, pojedynczo ząbkowanych. Ogonek liściowy owłosiony. Przylistki wysoko przyrośnięte, całobrzegie.
Róże historyczne alba kwitną na początku lata, mają dużą mrozoodporność i mogą być uprawiane na terenie całej Polski. Nie są wybredne co do gleby. Kwiaty pięknie pachną i przeważnie mają kolor różowy, biały lub kremowy. R.alba suaveolens jest uprawiana na południu Europy jako roślina olejkodajna. Najbardziej znane odmiany róży białej to: Celestial, Maiden’s Blush czy Königin von Dänemark uważana za najpiękniejszą z tej grupy.

Königin von Dänemark- Rosa alba

Rosa centifolia – Róża stulistna

należy do najstarszych róż ogrodowych, pochodzi prawdopodobnie z Kaukazu. Krzew jest gęsty, do 2 m wysokości. Pędy wzniesione, kolczaste. Wydaje dużo odrostów korzeniowych. Przylistki są wysoko przyrośnięte, całobrzegie. Listków jest przeważnie 5, które są piłkowane, cienkie, owłosione z obu stron lub tylko od spodu. Kwiaty bardzo pełne o stu płatkach, kuliste, silnie pachnące. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Róża stulistna wymaga starannej uprawy i dość silnego cięcia. Znosi mroźne zimy bez okrycia. Powstało wiele odmian różniących się barwą.

Rosa centifolia muscosa- Róża stulistna mchowa

Spontaniczną mutacją róży stulistnej jest róża stulistna mchowa Rosa centifolia muscosa, która została wprowadzona do ogrodów w 1753 roku. Działki jej kielicha są większe niż u innych róż, pierzaste i omszone. Jest szczególnie efektowna w okresie gdy kwiaty są jeszcze w pąkach. Omszona szypułka kwiatowa jest wtedy najlepiej widoczna.

Rosa chinensis – Róża chińska

Została przywieziona z Chin około 1789 r. Jest krzewem do 1 m wysokości o pędach wzniesionych, rzadko pokrytych zagiętymi, czerwonymi kolcami. Młode pędy i listki są przeważnie czerwonawe. Przylistki zrośnięte na znacznej długości z ogonkiem liściowym. Listków jest 3 do 5 z wyraźnie większym listkiem szczytowym, które są z wierzchu nagie i błyszczące a pod spodem matowe i często niebieskawe. Brzegi listków są pojedynczo piłkowane. Kwitnie bez przerwy od czerwca do jesieni. Kwiaty duże, różowe u typu a u odmian od białych do purpurowych. Owoc owalny, nagi, początkowo zielony a z czasem nabiera barwy brudnobrązowej. W naszym klimacie róża chińska nie jest dostatecznie wytrzymała na mróz i wymaga solidnego okrycia. Jednak ten gatunek jest bardzo cenny gdyż jego mieszańce dały początek różom nowoczesnym nieprzerwanie kwitnącym przez całe lato.

Rosa damascena – Róża damasceńska

Pochodzi z południowo-zachodniej Azji. Została przywieziona do Europy w 1524 roku. Krzew dorasta do 2,5 m wysokości. Pędy ma długie, zielone, przewieszające, gęsto pokryte jednakowymi, haczykowatymi kolcami. Listków jest przeważnie 5-7, o kształcie jajowatym, podłużnym, pojedynczo piłkowanych, na wierzchu nagich, od spodu owłosionych. Kwiaty w odcieniach różowych i czerwono-purpurowych, jednobarwne i dwubarwne, mocno pachnące. Gatunek ten  nie wymaga przycinania, jedynie prześwietlania. Może rosnąć w gorących miejscach od strony południowej. Uprawiany jest masowo w Bułgarii do produkcji olejku różanego.

Rosa gallica – Róża francuska

Jeden z najstarszych gatunków róż. Pochodzi z południowej Europy i zachodniej Azji. W Polsce rośnie dziko. Krzew ma około 1 m wysokości, jest zwarty o pędach wzniesionych z licznymi odrostami korzeniowymi. Pędy mają barwę siną, pokryte są licznymi cienkimi, zakrzywionymi kolcami oraz szczeciniastymi gruczołkowatymi włoskami. Listki 3-5 długości 2-6 cm, szerokoeliptyczne, z nasadą lekko sercowatą, pojedynczo lub podwójnie ząbkowane, skórzaste, z wierzchu ciemnozielone. Spód jasniejszy, owłosiony z wystającymi nerwami. Przylistki wysoko przyrośnięte, całobrzegie. Kwiaty średnicy 5-6 cm, pachnące, czerwone lub różowe w różnych odcieniach. Szypułki kwiatowe bardzo długie, kolczasto gruczołowate. Kwitnie w czerwcu. Odmianę Conditorum używa się w cukiernictwie i do wyrobu wody różanej. Wyhodowano bardzo dużo odmian w tej grupie.

Róża francuska

Rosa moschata – Róża piżmowa

Pochodzi z basenu Morza Śródziemnomorskiego i z Presji. Krzew do 3 m wysokości. Pędy łukowato wygięte lub czepne, nagie. Kolce proste lub lekko zagięte. Listków jest 5-7 o kształcie jajowatoeliptycznym, 3-5 cm długości, drobno piłkowanych, od spodu nagich z nerwem głównym owłosionym. Kwiaty białe, pachnące piżmem o średnicy 3-5 cm, przeważnie zebrane po 7 w baldachogrona. Kwitnie w czerwcu. Wymaga u nas dobrego okrycia zimowego, nie jest całkowicie odporna na mróz. Jest przodkiem takich ras róż, jak: noisettiana, lambertiana i szeroko pojętej grupy róż piżmowych zapoczątkowanych przez Pembertona.

Rosa rubrifolia (glauca)  - Róża czerwonawa

Pochodzi z Europy Środkowej i spotykana jest też w Karpatach. W Polsce roślina uprawna i dziczejąca. Krzew osiąga 2-2,5 m wysokości, ma pędy czerwonawe z cienkimi kolcami. Najciekawsze ma liście: sino-niebieskie, drobne, dekoracyjne cały sezon. Kwiaty małe, pojedyńcze, różowe z jaśniejszym centrum i żółtymi pylnikami. Kwitną w czerwcu-lipcu. Po kwitnieniu licznie zawiązują się kuliste owoce, lekko spłaszczone o barwie szkarłatnej. Krzewy wytrzymują półcień i słabsze gleby. Poleca się ten gatunek na żywopłoty, solitery lub rabaty mieszane. Nie wymaga przycinania, tylko prześwietlania. Zupełnie odporny na mróz w polskim klimacie.

Rosa glauca

Źródła:

“Róże” Oszkinis, Mazurkiewicz, PWRiL

Wikipedia.

Róże w szkółkach rozmnaża się przez szczepienie (okulizację), czyli łączenie dzikiej podkładki i zraza róży szlachetnej. Podkładki rozmnaża się z nasion a łatwo ukorzeniające się typy również z sadzonek. Z poniższej tabeli wynika, że najlepiej w polskim klimacie sprawdza się 

R. canina Schmidt’s Ideal. Jest najbardziej odporna na przemarzanie w bezśnieżne i mroźne zimy. Jednak najbardziej rozpowszechniona jest Rosa laxa ze względu na łatwość hodowli oraz pędy pozbawione kolców co ułatwia okulizację.

Najbardziej rozpowszechnione podkładki do szczepienia róż:

“Rozmnażanie drzew i krzewów ozdobnych” Bartels;Źródła:

“Szkólkarstwo ozdobne” Terpiński;
“Róże w gruncie” Wizner;
“Róże” Oszkinis, Mazurkiewicz;
“Poradnik dla miłośników róż” Gottschalk;
“Altas róż” Vecera;
“Róże” Strobel.

Romanze

Róża krzaczasta Romanze wprowadzona przez Rosen Tantau; Synonim: Romance. Hodowca: Evers 1984;

Bardzo ciekawe, ciemno różowe kwiaty o falowanych płatkach. Kwiaty pachnące o średnicy od 8 do 12 cm. Kształtne, klasyczne pąki otwierają się powoli w duże kwiaty. Krzew rośnie na około 80 cm średnicy i osiąga wysokośc ok. 150 cm. Szybko się rozkrzewia. Dość obficie powtarza kwitnienie jesienią.  Gęste, dość zdrowe ulistnienie i wysoka mrozoodporność to kolejne zalety tej odmiany. Może być lekko podatna na czarną plamistość róży. Zatem polecam sadzić tą różę w miejscu przewiewnym aby liście szybko obsychały po deszczu.

Dobrze rośnie na rabatach a także w dużych donicach.

Otrzymała certyfikat jakości ADR w roku 1986 jednak ze względu na podatność na plamistość ADR został jej odebrany. Mimo to róża warta naszej uwagi ze względu na dobrą mrozoodporność w polskim klimacie.

To jedna z pierwszych róż, jakie posadziłam w moim ogrodzie. Rosła całkiem dobrze i kwitła obficie. Nie zauważyłam silnego porażenia plamistością. Po kilku latach pobliskie drzewo zaczęło rzucać na nią zbyt duży cień. Różę należało przesadzić. Po mocnym przycięciu Romanze powoli się “rozpędza” na nowym miejscu. Jestem ciekawa jak zaprezentuje się w tym roku.

Poniżej zdjęcia z Rosarium Dortmund w Niemczech (sierpień, 2011)

Romanze

Romanze